Έρευνα

Γνωρίζετε αν διατρέχετε κίνδυνο οστεοπόρωσης;:

Ενημερωτικές εκπομπές

ΡΕΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ Μύθοι και Αλήθειες
See video
Βότανα - Φυσικές ουσίες
See video
Τι είναι ο Ρευματολόγος
See video
Πόνοι στις αρθρώσεις
See video
Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα
See video
Έχω ρευματοειδή αρθρίτιδα;
See video
Αγκυλοποιητική σπονδυλαρθροπάθεια
See video

Σύνδρομο γονοκοκκικής αρθρίτιδας - δερματίτιδας - τενοντοελυτρίτιδας

Ηλικία : Το σύνδρομο γονοκοκκικής αρθρίτιδας-δερματίτιδας-τενοντοελυτρίτιδας (ΓΑΔΤ) είναι πιθανώς ο συχνότερος τύπος σηπτικής αρθρίτιδας στους σεξουαλικά δραστήριους εφήβους. Παρατηρείται ενίοτε και στα νεογνά, σε συνδυασμό με διάχυτη λοίμωξη (Fink CW, 1965; Scopelitis E and Martinez-Osuna P, 1993).

Φύλο : Το σύνδρομο ΓΑΔΤ απαντάται συχνότερα στα κορίτσια, παρά τα αγόρια, ιδιαίτερα την πρώτη εβδομάδα μετά τον τερματισμό της έμμηνης ρύσης (Garcia-Kutzbach A et al, 1974), ή στη διάρκεια της κύησης (Zbella EA et al, 1984).

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ : Η γονοκοκκική αρθρίτιδα είναι αποτέλεσμα γενικευμένης διασποράς πρωτοπαθούς ασυμπτωματικής γονόρροιας του ουροποιογεννητικού συστήματος ή γονοκοκκικής λοίμωξης του φάρυγγα ή του ορθού.

ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ : Στα παιδιά, η γονοκοκκική λοίμωξη εκδηλώνεται συνήθως με διάχυτες ή μεταναστευτικές αρθραλγίες και χαμηλό πυρετό ή αρθρίτιδα, ρίγη και δερματικό εξάνθημα (Keat A, 1990).

Παρά τις θετικές ουρηθρικές καλλιέργειες, τα παιδιά συνήθως δεν έχουν συμπτώματα από το ουροποιογεννητικό τους σύστημα, γι΄ αυτό και πρέπει να διερευνώνται εάν έχουν λοίμωξη του φάρυγγα ή του ορθού.

Δερματικές αλλοιώσεις : Χαρακτηρίζονται από αραιό φλυκταινοφυσαλιδώδες εξάνθημα, εντοπιζόμενο  κυρίως στα μέλη, ενίοτε στον κορμό και σπάνια στο πρόσωπο, τις παλάμες και τα πέλματα.  Άλλοτε παρατηρούνται φλυκταινώδεις αλλοιώσεις παρόμοιες με οζώδες ή πολύμορφο ερύθημα. Εάν μείνουν χωρίς θεραπεία, οι δερματικές αλλοιώσεις συνήθως εξαφανίζονται.

Aρθρίτιδα:Μπορεί αρχικά να έχει μεταναστευτικό χαρακτήρα και να συνοδεύεται από τενοντοελυτρίτιδα. Συνήθως είναι μονοαρθρική και, λιγότερο συχνά, ολιγοαρθρική ή πολυαρθρική και προσβάλλει μεγάλες κυρίως αρθρώσεις (ώμοι, αγκώνες, πηχεοκαρπικές, ισχία, γόνατα, ποδοκνημικές) . Σε αντίθεση με τους περισσότερους ασθενείς με σηπτική αρθρίτιδα μπορεί να εκδηλωθεί με την εικόνα πυώδους πολυαρθρίτιδας.

Τενοντοελυτρίτιδα : Παρατηρείται στις πηχεοκαρπικές, τις ποδοκνημικές και τα δάκτυλα των χεριών ή των ποδιών.

ΚΛΙΝΙΚΑ ΣΤΑΔΙΑ ΔΙΑΧΥΤΗΣ ΓΟΝΟΚΟΚΚΙΚΗΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

1.   Στάδιο βακτηριαιμίας : Χαρακτηρίζεται από πυρετό και ρίγη, τενοντοελυτρίτιδα και δερματίτιδα. Εάν υπάρχει αρθρίτιδα είναι συνήθως σποραδική και οι καλλιέργειες, αρνητικές.

2.   Μεταβατικό στάδιο

3.   Διαπυητικό στάδιο:

  • Είναι λιγότερο συχνό και χαρακτηρίζεται από αρθρίτιδα
  • Οι αρθρικές συλλογές είναι μεγαλύτερες και πυώδεις
  • Οι καλλιέργειες τουαρθρικού υγρού μπορεί να είναι θετικές (<50%), ενώ του αίματος συνήθως είναι αρνητικές
  • Μπορεί να υπάρχει δερματίτιδα, αλλά λιγότερο συχνά από το 1ο στάδιο

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ : Ο μικρο-οργανισμός απομονώνεται στο 50-80% των ασθενών και μόνο στο 30% των περιπτώσεων στο αρθρικό υγρό. Εάν δεν απομονωθεί στο αρθρικό υγρό, μπορεί να ανευρεθεί στη βιοψία. Άλλοτε, διαπιστώνεται στη μικροσκοπική εξέταση, αλλ΄ όχι στην καλλιέργεια.

Στο αρθρικό υγρό ασθενών με γονοκοκκική αρθρίτιδα έχουν ανευρεθεί υψηλά επίπεδα ανοσοσυμπλεγμάτων (Manicourt DH and Orloff S, 1982), ένδειξη ότι η γονοκοκκική αρθρίτιδα επάγεται μέσω ανοσοσοσυμπλεγματικού μηχανισμού.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ : Γίνεται συνήθως με βάση την χαρακτηριστική κλινική εικόνα. Στο 50% των περιπτώσεων επιβεβαιώνεται με τις καλλιέργειες του αίματος (5%), του φάρυγγα, του αρθρικού υγρού (25%) ή υλικού από το ορθό, τις φυσαλίδες ή το ουροποιογεννητικό σύστημα. Στη γονοκοκκική αρθρίτιδα, τα λευκά αιμοσφαίρια στο αρθρικό υγρό τυπικά είναι πολύ λιγότερα από τα αναμενόμενα σε αρθρώσεις μολυσμένες από άλλον μικρο-οργανισμό (48.000, κατά μέσον όρο, κύτταρα/μL) (εύρος 3.800-152.000).

ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Σύνδρομο Reiter : Η ουρηθρίτιδα είναι συνήθως μη γονοκοκκική και οφείλεται στην Chlamydia trachomatis. Η αρθρίτιδα προσβάλλει συνήθως τα κάτω άκρα (γόνατα και ποδοκνημικές). Η τενοντοελυτρίτιδα, όπως και η αχίλλεια τενοντίτιδα, η πελματιαία απονευρωσίτιδα και η δακτυλίτιδα, μπορεί να κυριαρχούν της κλινικής εικόνας.  Οι δερματικές εκδηλώσεις συνίστανται κυρίως σε ασυμπτωματικές αλλοιώσεις των βλεννογόνων, γυροειδή βαλανίτιδα και βλεννορραγική κερατοδερμία. Συχνά υπάρχει επιπεφυκίτιδα και οσφυαλγία. Ιερολαγονίτιδα, αν και υπάρχει στους περισσότερους ασθενείς, αρχικά συνήθως δεν είναι ακτινολογικά ορατή. Το HLA B27 είναι συνήθως θετικό.

Σηπτική αρθρίτιδα: Η χρώση κατά Gram και οι καλλιέργειες του αρθρικού υγρού είναι διαγνωστικές.

Οξεία και υποξεία βακτηριδιακή ενδοκαρδίτιδα : Δύσκολα διαχωρίζονται από την διάχυτη γονοκοκκική λοίμωξη, δεδομένου ότι στα νοσήματα αυτά :

  • Η αρθρίτιδα μπορεί να εμφανισθεί μετά τις αρθραλγίες και να συνοδεύεται από τενοντοελυτρίτιδα
  • Η υμενίτιδα είναι συνήθως άσηπτη, εκτός αν ο μικρο-οργανισμός έχει διασπαρεί αιματογενώς στον υμένα
  • Ενίοτε συνοδεύονται από δερματικές αλλοιώσεις, ιδιαίτερα φλυκταινώδεις ή φλυκταινο-νεκρωτικές, ή και αγγειιτιδικές αλλοιώσεις (αιμορραγίες, όζοι Osler, αλλοιώσεις Janeway), οι οποίες όμως απουσιάζουν στη διάχυτη γονοκοκκική λοίμωξη.
  • Το RA test μπορεί να είναι θετικό δευτεροπαθώς στον S.Aureus

Λοίμωξη από ιό της ηπατίτιδας Β : Τα σημεία και συμπτώματα της ηπατίτιδας (ιδιαίτερα ο ίκτερος) συχνά απουσιάζουν ή δεν κυριαρχούν της κλινικής εικόνας. Μπορεί να έχει σαν πρώτη εκδήλωση εξάνθημα κνιδωτικού τύπου συνδεόμενο με ή ακολουθούμενο από αρθραλγίες, αρθρίτιδα ή τενοντοελυτρίτιδα. Η αύξηση των ηπατικών ενζύμων και η παρουσία αντιγόνου επιφανείας ηπατίτιδας Β βοηθούν στην διάγνωση.

Οξύς ρευματικός πυρετός :Μπορεί να υποδύεται διάχυτη γονοκοκκική λοίμωξη, αν και το δερματικό εξάνθημα είναι διαφορετικό και υπάρχουν ενδείξεις πρόσφατης στρεπτοκοκκικής λοίμωξης.

Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα:Η διάκριση της αρθρίτιδας της ΝΙΑ από την γονοκοκκική αρθρίτιδα δεν είναι δύσκολη. Στη γονοκοκκική αρθρίτιδα, αν και όλοι οι ασθενείς συμπερασματικά έχουν σηψαιμία, η αρθρίτιδα δεν φαίνεται να είναι σηπτική.

Σύφιλη : Μπορεί να συγχυθεί με διάχυτη γονοκοκκική λοίμωξη, αν και το κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα που την χαρακτηρίζει είναι πολύ πιο εκτεταμένο από το εξάνθημα της διάχυτης γονοκοκκικής λοίμωξης. Η γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια και η θετική ορολογική εξέταση για σύφιλη σε υψηλούς τίτλους θέτουν την διάγνωση.

Χρόνια μηνιγγιτιδοκοκκική σηψαιμία : Εχει παρόμοια κλινική εικόνα με την υποξεία σηπτική ενδοκαρδίτιδα. Η μηνιγγιτιδοκοκκαιμία συνήθως συνοδεύεται από άσηπτες αρθρικές συλλογές και δεν προκαλεί εκτεταμένη καταστροφή του χόνδρου, ακόμα και όταν υπάρχει πραγματική σηπτική αρθρίτιδα.

Η κλινική έναρξη της μηνιγγιτιδοκοκκικής λοίμωξης, εκτός του ότι συνοδεύεται σχεδόν πάντα από δερματικές αλλοιώσεις, έχει μεγάλες ομοιότητες με την διάχυτη γονοκοκκική λοίμωξη. H χρόνια μηνιγγιτιδοκοκκική σηψαιμία συνοδεύεται συνήθως από περιφερική λευκοκυττάρωση και στις καλλιέργειες του φάρυγγα απομονώνεται Neisseria meningitidis. Η διάγνωσή της γίνεται με την ανεύρεση της Ν. meningitidis στις καλλιέργειες του αίματος ή του αρθρικού υγρού.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Συντηρητική : Κεφοταξίμη, 150 mg/kg/24ωρο σε 3 διηρημένες δόσεις ή κεφτριαξόνη, 100 mg/kg/24ωρο σε 2 διηρημένες δόσεις Χ 1 τουλάχιστον εβδομάδα.

Χειρουργική παροχέτευση: Συνήθως δεν είναι απαραίτητη, δεδομένου ότι ο γονόκοκκος εκριζώνεται εύκολα με την αντιβίωση και καταστρέφει την άρθρωση μόνο στα όψιμα στάδια της λοίμωξης.



Who is who

Θέματα

Συλλογή Φωτογραφιών

Τι είναι ο ρευματολόγος

Βότανα-Φυσικές ουσίες