Έρευνα

Γνωρίζετε αν διατρέχετε κίνδυνο οστεοπόρωσης;:

Νόσος Lyme

Η νόσος Lymeείναι η συχνότερα μεταδιδόμενη μέσω ξενιστή λοιμώδης νόσος στις ΗΠΑ, όπου καταγράφονται 12.000 περίπου περιπτώσεις ετησίως, και συνεχώς αυξάνεται σε συχνότητα. Eνδημεί σε όλες σχεδόν τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά κυρίως, στο 90% των περιπτώσεων, στη Νέα Υόρκη, την Νέα Υερσέη, την Πεννσυλβάνια, το Κοννέκτικατ, την νήσο των Ρόδων, την Μασσαχουσέτη, το Ουισκόνσιν και την Μιννεσότα.

Έχει αναφερθεί και στην Ευρώπη και την Ασία, όπου σαν ξενιστές χρησιμεύουν 2 άλλα είδη ακάρεων, το Ixodid Ricinus και Persulatus. Στην Ευρώπη, οι περισσότερες περιπτώσεις έχουν αναφερθεί στις Σκανδιναβικές χώρες, την Γερμανία, την Αυστραλία και την Ελβετία. Στο Wurzburg της Γερμανίας, η ετήσια συχνότητα της νόσου Lyme υπολογίζεται σε 1/1.000 πληθυσμού, ενώ η αρθροπάθεια της νόσου Lyme έχει μεγαλύτερη επίπτωση από την νευρομπορελλίωση (Huppertz HI et al, 1995). Σύμφωνα με το κύκλο ζωής του εντόμου, στις ΗΠΑ η νόσος Lyme παρατηρείται συνήθως μεταξύ Μαΐου και Οκτωβρίου και κυρίως τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο.

Η κορυφαία συχνότητα της νόσου Lyme παρατηρείται σε παιδιά ηλικίας 11-14 ετών, όπως και σε νέους – μέσης ηλικίας ενήλικες.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ - ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ

Η νόσος Lyme οφείλεται σε λοίμωξη από την σπειροχαίτη Borrelia Burgdorferi sensu lato. Στην ομάδα αυτή περιλαμβάνονται και η B.Burgdorferi sensu stricto (η οποία έχει απομονωθεί στις ΗΠΑ και την Ευρασία) και η B. garinii και B. afzelii (οι οποίες έχουν ανευρεθεί στην Ευρασία).

 Η B. Burgdorferiμεταδίδεται μετά από τσίμπημα του ακάρεος Ιxodid, κυρίως Ixodes scapularis, το οποίο παρασιτεί στα ελάφια. Ο κύκλος ζωής του ακάρεος Ixodid διαρκεί 2 περίπου χρόνια.

Οι ενήλικες σπειροχαίτες γεννούν αυγά την Ανοιξη και οι προνύμφες εκκολάπτονται το Καλοκαίρι. Οι προνύμφες τρέφονται από μικρά ζώα, τα οποία αποτελούν αποθήκες της B. Burgdorferi. Την επόμενη Ανοιξη, μετατρέπονται σε νύμφες, που κι΄αυτές τρέφονται κυρίως από μικρά ζώα. Το επόμενο Φθινόπωρο, μεταλλάσσονται σε ενήλικες και στη διάρκεια του χειμώνα παρασιτούν σε μεγαλύτερα ζώα, κυρίως ελάφια.

Η νόσος Lyme μεταδίδεται στον άνθρωπο κυρίως μέσω των νυμφών. Η μετάδοση της B. Burgdorferi από τα μολυσμένα ακάρεα στον άνθρωπο εξαρτάται από την διάρκεια της έκθεσης στον λοιμογόνο παράγοντα. Οι νύμφες πρέπει να τραφούν 36-48 ώρες, και οι ενήλικες, 48-72 ώρες πριν μεταδώσουν την B. Burgdorferi στον ξενιστή. 

Μετά από αρκετές ημέρες ή μήνες, οι σπειροχαίτες εισδύουν στην κυκλοφορία του αίματος, διασπείροντας την νόσο σε ολόκληρο τον οργανισμό, κυρίως όμως στο δέρμα, τους οφθαλμούς, τους μυς, την καρδιά και το ΚΝΣ. Στο δέρμα, διασπείρονται τοπικά οδηγώντας στην ανάπτυξη του μεταναστευτικού ερυθήματος (erythema migrans).

Ο μηχανισμός των εκδηλώσεων της νόσου Lyme δεν έχει διευκρινισθεί, αν και πιθανώς περιλαμβάνει φλεγμονώδη απάντηση στη σπειροχαίτη στο σημείο της λοίμωξης και ανοσοεπαγόμενη βλάβη. Η άμεση τοξική δράση της B. Burgdorferi στα κύτταρα του ξενιστή μπορεί επίσης να παίζει ρόλο (Sigal LH, 1997).

Η αρθροπάθεια είναι χαρακτηριστική εκδήλωση των όψιμων σταδίων της νόσου και οφείλεται στην παραμονή του ιού στον υμένα. Η επιμονή των συμπτωμάτων παρά την επαρκή αντιμικροβιακή αγωγή είναι ένδειξη ότι στα χρόνια συμπτώματα συμμετέχουν αυτοάνοσοι μηχανισμοί.

ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Η κλινική διαδρομή της νόσου μπορεί να διακριθεί σε 3 στάδια :Πρώιμη εντοπισμένη, διάχυτη και χρόνια/επίμονη/όψιμη.Η σταδιοποίηση αυτή είναι αυθαίρετη και τα στάδια μπορεί να αλληλοεπικαλύπτονται. π.χ. η πρώτη εκδήλωση της νόσου Lyme μπορεί να είναι μία από τις όψιμες εκδηλώσεις.

ΠΡΩΙΜΗ ΕΝΤΟΠΙΣΜΕΝΗ ΝΟΣΟΣ LYME

Μεταναστευτικό ερύθημα.Είναι η σφραγίδα του σταδίου αυτού και η παθογνωμονική δερματική αλλοίωση της νόσου Lyme. Παρατηρείται έως 90% των ασθενών με νόσο Lyme, ενώ είναι πολλαπλό έως το 10% περίπου των περιπτώσεων. Απουσιάζει ή περνάει απαρατήρητο έως το 1/3 των ασθενών που παρουσιάζονται με μία από τις όψιμες εκδηλώσεις της νόσου.

Αναπτύσσεται μετά από μερικές ημέρες έως ένα μήνα στο σημείο του τσιμπήματος του ακάρεος. Στο 50% των περιπτώσεων εμφανίζεται μετά από μίαν εβδομάδα. Μετά από μερικές ημέρες επεκτείνεται από το σημείο του τσιμπήματος στη γύρω περιοχή, τυπικά σε θερμές και υγρές περιοχές του σώματος, όπως οι βουβώνες, οι μασχάλες, το διάφραγμα, η οπίσθια επιφάνεια του γόνατος και το εντύπωμα της ζώνης.

Κλινικά, χαρακτηρίζεται από ομοιογενή ερυθρότητα του δέρματος διαμέτρου έως 15 cm, κατά μέσον όρο, η οποία εμφανίζει κεντρική κάθαρση ή, στο 30% των περιπτώσεων, εικόνα «στόχου» και σπάνια υποκύανο κέντρο, φυσαλίδες ή ακόμα και κεντρική νέκρωση. Συνήθως είναι ασυμπτωματικό, αν και ενίοτε οι ασθενείς παραπονούνται για δυσαισθησία, καύσο, κνησμό ή ακόμα και πόνο (Nadelman RB and Wormser GP, 1995). Συνήθως εξαφανίζεται αυτόματα μέσα σε 4 εβδομάδες, ακόμα και χωρίς θεραπεία. Εάν διαρκεί μερικές μόνον ώρες έως 2 ημέρες αποτελεί μάλλον αντίδραση στο τσίμπημα.

Κόπωση, κακουχία, λήθαργος

Κεφαλαλγίες

Μυαλγίες

Αρθραλγίες, στο 98% των παιδιών με νόσο Lyme

Τοπική - γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια

5.1.3.2   ΠΡΩΙΜΗ ΔΙΑΧΥΤΗ ΝΟΣΟΣ LYME

Χαρακτηρίζεται από καρδιακές και νευρολογικές εκδηλώσεις, οι οποίες εμφανίζονται μερικές εβδομάδες έως και 9 μήνες μετά την έκθυση του ΕΜ και συχνά ενώ αυτό επιμένει. Πάντως, πρώιμη διάχυτη νόσο Lyme μπορεί να εμφανίσουν και ασθενείς χωρίς μεταναστευτικό ερύθημα.

Καρδιακές εκδηλώσεις : Παρατηρούνται στο 8-10% των ασθενών μερικές εβδομάδες έως μήνες μετά την έναρξη της νόσου. Χαρακτηρίζονται κυρίως από κολποκοιλιακό αποκλεισμό, κυμαινόμενο από 1ου βαθμού έως πλήρη μέσα σε μερικά λεπτά ή ώρες και το αντίστροφο.

Ο κολποκοιλιακός αποκλεισμός, εάν είναι μεγάλου βαθμού, μπορεί να προκαλέσει συγκοπή, ζάλη, δύσπνοια, θωρακικό πόνο και παλμούς. Συνήθως υποχωρεί μετά από μερικές εβδομάδες, ακόμα και χωρίς αντιβιοτική αγωγή, αν και μπορεί να απαιτήσει προσωρινό ή, σπάνια, μόνιμο βηματοδότη. Λιγότερο συχνά, αναπτύσσεται ήπια περικαρδίτιδα και δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας, η οποία ανακαλύπτεται με το υπερηχοκαρδιογράφημα ή την απλή ακτινογραφία του θώρακα

Νευρολογικές εκδηλώσεις(στο 10-12% των μη θεραπευθέντων ασθενών) : 

  • Κεφαλαλγίες
  • Λήθαργος
  • Φωτοφοβία
  • Ευερεθιστότητα
  • Κρανιακή νευροπάθεια, συνήθως παράλυση του προσωπικού, η οποία μπορεί να είναι αμφοτερόπλευρη και σπάνια συνοδεύεται από κρανιακή πολυνευροπάθεια
  • Λεμφοκυτταρική μηνιγγίτιδα, η οποία εκδηλώνεται με έντονη κεφαλαλγία, αυχενική δυσκαμψία, φωτοφοβία και λεμφοκυτταρική πλειοκυττάρωση στο ΕΝΥ. Ο συνδυασμός λεμφοκυτταρικής μηνιγγίτιδας, κρανιακής νευροπάθειας και περιφερικής ριζονευροπάθειας ο οφειλόμενος σε λοίμωξη από B.Burgdorferi είναι γνωστός ως σύνδρομο Bannwarth.
  • Περιφερική νευροπάθεια, συχνά πολυεστιακή με κινητικές και αισθητικές διαταραχές (σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, πολλαπλή μονονευρίτιδα, επώδυνες ριζοπάθειες) η οποία μπορεί να υφεθεί αυτόματα
  • Εγκεφαλίτιδα  
  • Μυελίτιδα

Μυοσκελετικές εκδηλώσεις: Μεταναστευτικές πολυαρθραλγίες ή/και πολυαρθρίτιδα (περίπου στο 50% των μη θεραπευθέντων ασθενών)    

Λεμφοκύττωμα (Lymphadenosis benigna cutis)

Λεμφαδενοπάθεια (τοπική ή γενικευμένη)

Οφθαλμικές (επιπεφυκίτιδα, ιρίτιδα, χοριοειδίτιδα)

Ηπατικές (διαταραχές ηπατικών δοκιμασιών, ηπατίτιδα)

Νεφρικές (μικροαιματουρία, πρωτεϊνουρία)

ΟΨΙΜΗ ΝΟΣΟΣ

Μερικοί ασθενείς με νόσο Lyme, αρκετούς μήνες ή χρόνια μετά από το τσίμπημα του ακάρεος, παρουσιάζουν χρόνιες και επίμονες εκδηλώσεις, ιδιαίτερα από τις αρθρώσεις, το νευρικό σύστημα και το δέρμα.

Μεταναστευτική πολυαρθρίτιδα: Παρατηρείται στο 50% των μη θεραπευθέντων ασθενών και μπορεί να είναι η πρώτη και μοναδική εκδήλωση της λοίμωξης από B. Burgdorferi. Είναι συνήθως μονοαρθρική ή ασύμμετρη ολιγοαρθρική, ενώ, σε μερικές περιπτώσεις, είναι συμμετρική και αφορά μικρές αρθρώσεις, δηλ. παρόμοια με ΡΑ. Είναι λιγότερο σοβαρή στα παιδιά και ανταποκρίνεται περισσότερο στην αντιβίωση από τους ενήλικες  (Gaudino EA et al, 1997; Gerber MA  et al, 1998)

Χρόνια αρθρίτιδα: Εμφανίζεται μήνες έως χρόνια μετά την εκδήλωση της λοίμωξης από B. Burgdorferi στο 10% των μη θεραπευθέντων ασθενών. Παρατηρείται συνήθως στα γόνατα (Steere AC et al, 1987a; Sigal LH, 1998) και συχνά μετά από τις αρθραλγίες ή την μεταναστευτική αρθρίτιδα. Πολύ σπάνια (ή και ουδέποτε) έχει την εικόνα συμμετρικής πολυαρθρίτιδας των μικρών αρθρώσεων παρόμοια με ΡΑ .

Μπορεί να είναι διαλείπουσα και κάθε επεισόδιο να διαρκεί μερικές ημέρες έως αρκετούς μήνες. Ακόμα και αν δεν θεραπευθεί, υφίεται έως μετά από 8 χρόνια, με προοδευτική ελάττωση του αριθμού και της διάρκειας των εξάρσεων. Σε σπάνιες περιπτώσεις προκαλεί διαβρώσεις και καταστροφή της άρθρωσης.

Η ανθεκτική στην αντιβίωση χρόνια αρθρίτιδα συνδέεται με τα HLADR-4 και DR-2 (Steere AC et al, 1990) και HLA-DRB1*0401 και σχετιζόμενα αλλήλια, όπως και με ανοσοαπάντηση στην πρωτεΐνη της εξωτερικής επιφάνειας (OspA) της B. Burgdorferi (Kalish R et al, 1993; Lengl-Janssen B et al, 1994; Kamradt T et al, 1995).

Νευρολογικές διαταραχές :

  • Χρόνια εγκεφαλοπάθεια, η οποία συχνά είναι αθόρυβη ή εκδηλώνεται με μεταβολές της διάθεσης και διαταραχές της λειτουργίας της αναγνώρισης και των τύπων του ύπνου
  • Αταξία
  • Άνοια
  • Λευκοεγκεφαλίτιδα (LogigianELetal, 1990)
  • Αισθητικοκινητική πολυνευροπάθεια, η οποία εκδηλώνεται με περιφερικές παραισθησίες ή ριζαλγία

Οι νευρολογικές διαταραχές μπορεί να μην σχετίζονται με λοίμωξη του ΚΝΣ (Halperin J and Heyes MP, 1992) και να εμφανισθούν αρκετά χρόνια μετά το τσίμπημα του ακάρεος ή την εμφάνιση του EM, αν και η όψιμη νόσος Lyme μπορεί να είναι η αρχική εκδήλωση της λοίμωξης από ΕΜ χωρίς να προηγηθεί ΕΜ ή άλλη εκδήλωση της νόσου Lyme. Χαρακτηρίζονται ως τριτογενής νευρομπορρελλίωση (tertiary neuroborreliosis). Η μόνη εκδήλωση της τριτογενούς νευρομπορρελλίωσης μπορεί να είναι ήπια, προοδευτική δυσλειτουργία της αναγνώρισης. Στο ΕΝΥ ασθενών με τριτογενή νευρομπορρελλίωση έχουν ανευρεθεί αυξημένα ποσά πρωτεϊνών και ειδικά αντισώματα έναντι της ΕΜ και λεμφοκυτταρική πλειοκυττάρωση.

Χρόνια ατροφική ακροδερματίτιδα (Acrodermatitis chronica atrophicans). Παρατηρείται συνήθως στα κάτω άκρα ηλικιωμένων ατόμων, αλλά και σε νεαρά άτομα και παιδιά. Είναι εκδήλωση της συνεχιζόμενης ενεργού λοίμωξης από την B. Burgdorferi και πιθανώς η συχνότερη εκδήλωση της χρόνιας νόσου Lyme στην Ευρώπη. Ζωντανές μπορρέλιες έχουν απομονωθεί σε περιοχές χρόνιας ατροφικής ακροδερματίτιδας ακόμα και 10 χρόνια μετά την αρχική λοίμωξη.

Χαρακτηρίζεται αρχικά από υποκύανη υπέρχρωση του δέρματος, ακολουθούμενη προοδευτικά από ατροφία, ρυτίδωση και ξηρότητα της επιδερμίδας, η οποία γίνεται διαφανής, στιλπνή και λεπτή σαν σιγαρόχαρτο, αποκαλύπτοντας τα υποκείμενα δερματικά αγγεία. Το δέρμα αποκτά σκοτεινό ερυθρό ή ερυθρο-καφεοειδές χρώμα, τοπικές υπερχρωστικές περιοχές και τηλεαγγειεκτασίες. Οι τρίχες αποπίπτουν και οι σμηγματογόνοι και ιδρωτοποιοί αδένες ελαττώνονται σε αριθμό. Ακόμα και ήπιες κακώσεις μπορεί να προκαλέσουν εκτεταμένα, βραδέως επουλούμενα, έλκη του δέρματος.

Η νόσος συνοδεύεται συχνά από τοπική ή γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια, περιφερική νευροπάθεια, μυοσκελετικούς πόνους και αρθρικές βλάβες κάτω από τις δερματικές πλάκες. Οι ινωτικές αλλοιώσεις αναπτύσσονται συχνά στις μικρές αρθρώσεις των χεριών οδηγώντας σε παραμορφώσεις τύπου Jaccoud και των ποδιών. Στο 5-10% των ασθενών συνδυάζονται με σκληροδερματικές πλάκες και αλλοιώσεις παρόμοιες με ανετοδερμία. Οι σκληροδερματικές αλλοιώσεις αναπτύσσονται τόσο στη φλεγμονώδη, όσο και στην ατροφική φάση της ACA, συνήθως στις κνήμες και τα πόδια, αλλά μερικές φορές και τον κορμό. Άλλοτε αναπτύσσονται απλά ή πολλαπλά ινωτικά οζίδια ή ταινίες στις εκτατικές επιφάνειες των αγκώνων και των γονάτων ή άλλων γειτονικών αρθρώσεων. Οι αλλοιώσεις αυτές έχουν σκληρή σύσταση, ερυθροκύανη ή κίτρινη χροιά ή χροιά δέρματος και διάμετρο 0.5-2-3 cm και παρουσιάζονται πριν ή ταυτόχρονα με την ACA

Η ατροφική ακροδερματίτιδα σχετίζεται με τοπική αμυλοείδωση, έκζεμα, livedo race-mosa, ψωρίαση, ερυθηματώδη λύκο, λέπρα και νόσο Hodgkin, αν και οι συσχετίσεις αυτές είναι μάλλον συμπτωματικές.

Λεμφοκύττωμα.Είναι πολύ ασυνήθιστος τύπος πρώιμης εντοπισμένης νόσου Lyme και αποτελεί ιδιαίτερη υποομάδα δερματικού λεμφοκυττώματος. Παρατηρείται κυρίως στην Ευρώπη, σε περιοχές όπου ενδημεί το άκαρι Ixodes ricinusκαι αποτελεί απάντηση στη λοίμωξη από B.a fzelius. Ο ασθενής συχνά δεν θυμάται το τσίμπημα από το άκαρι, αλλά έχει ιστορικό πρόσφατης έκθεσης σε ακάρεα.

Οι αλλοιώσεις έχουν την εικόνα έντονης κυανέρυθρης εντοπισμένης ανώδυνης κηλίδας του δέρματος, συνήθως στον λοβό των αυτιών (ιδιαίτερα στα παιδιά), τις θηλές ή το όσχεο. Ιστολογικά χαρακτηρίζονται από πυκνές διηθήσεις από λεμφοκύτταρα, δηλ. εικόνα καλοήθους λεμφώματος.

ΚΛΙΝΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

  • Μεγάλοι ύδραρθροι, οι οποίοι υποτροπιάζουν μετά την αρθροπαρακέντηση, υποδυόμενοι αντιδραστική αρθρίτιδα. Μικρές αρθρικές συλλογές είναι πολύ ασυνήθιστες και πρέπει να στρέφουν την σκέψη σε αρθρίτιδες άλλης αιτιολογίας.

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

  • Φυσιολογικά ή αυξημένα λευκά αιμοσφαίρια
  • Αύξηση ΤΚΕ (συνήθως)
  • Αύξηση SGOT
  • Φυσιολογικό ή ελαφρώς αυξημένο C3 και C4
  • Μικροσκοπική αιματουρία και ήπια πρωτεϊνουρία
  • Φλεγμονώδες αρθρικό υγρό (λευκά αιμοσφαίρια 25.000-125.000/mm3, συνήθως με πολυμορφοπυρηνικό τύπο)
  • Λεμφοκυτταρική πλειοκυττάρωση (<1000 κύτταρα/mm3) και αυξημένα επίπεδα πρωτεϊνών σε ασθενείς με μηνιγγίτιδα

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Στα πρώιμα στάδια γίνεται από το ιστορικό έκθεσης στη σπειροχαίτη, τις χαρακτηριστικέςκλινικές εκδηλώσεις και κυρίως το μεταναστευτικό ερύθημα και επιβεβαιώνεται με τις ορολογικές μεθόδους (ELISA, IFA, Western blot).

Καλλιέργεια : Η απομόνωση της Β.Burgdorferi sensu lato σε διάφορα υλικά είναι ο πλέον αξιόπιστος τρόπος διάγνωσης της λοίμωξης, αλλά η μπορρέλια δύσκολα καλλιεργείται.

Ορολογικές δοκιμασίες: Η διάγνωση της λοίμωξης από B. Burgdorferi γίνεται με την ανεύρεση ειδικών αντισωμάτων έναντι της Βorreliaμε ELISA ή έμμεσο ανοσοφθορισμό (IFA). Τα θετικά ή αμφίβολα αποτελέσματα πρέπει να επιβεβαιώνονται με ανοσοαποτύπωση.

Η ανεύρεση IgM αντισωμάτων στο αίμα, το ΕΝΥ και το αρθρικό υγρό είναι ένδειξη πρόσφατης έκθεσης στην Βorrelia, ενώ IgG αντισώματα αναπτύσσονται αργότερα.

Η ELISA είναι γενικά προτιμότερη από την IFA, αλλά και οι δύο αυτές μέθοδοι μπορεί να αποβούν ψευδώς θετικές ή ψευδώς θετικές. Οι ψευδώς θετικές δοκιμασίες οφείλονται σε διασταυρούμενη αντιδραστικότητα με επιτόπους σε άλλα βακτηρίδια, όπως το Treponema pallidumή το σαπροφυτικό Treponema και άλλοι σπειροχαιτιακά στελέχη (π.χ. Leptospira), στην ύπαρξη ρευματοειδούς παράγοντα και σε λοιμώδη μονοπυρήνωση και άλλα νοσήματα με ενεργοποιημένα Β-λεμφοκύτταρα.

Οι ορολογικές δοκιμασίες έχουν ειδικότητα 90-95%, αλλά στα αρχικά στάδια μπορεί να είναι αρνητικές. Το ποσοστό της οροθετικότητας αυξάνεται με την διάρκεια της λοίμωξης. Ψευδώς αρνητικές ορολογικές δοκιμασίες παρατηρούνται συνήθως σε ασθενείς με πρώιμη νόσο Lymeθεραπευόμενους με ανεπαρκείς δόσεις αντιβιοτικών. Τα αντισώματα μπορεί να παραμείνουν πολλά χρόνια, παρά την εκρίζωση της λοίμωξης.

Μόνο το 1/3 των ασθενών με πρώιμη νόσο έχει θετικούς τίτλους, γι΄αυτό και, στο στάδιο αυτό, η διάγνωση βασίζεται στο τυπικό εξάνθημα. Οι τίτλοι θετικοποιούνται στο 90% και 100% των ασθενών με πρώιμη διάχυτη και όψιμη νόσο, αντίστοιχα. Σε ασθενείς με πιθανή νόσο Lyme, αλλά χωρίς ΕΜ, η διαδοχική εξέταση των τίτλων μπορεί να επιβεβαιώσει την διάγνωση.

PCR: Ανιχνεύει DNA της B. Burgdorferi σε διάφορα υλικά (αίμα, δέρμα, ΕΝΥ, ούρα, αρθρικό υγρό, υμενικός ιστός) (Persing DH et al, 1994; Bradley JF et al, 1994). Ο υμενικός ιστός είναι συχνότερα θετικός από το αρθρικό υγρό (JaulhacBet al, 1996).

Είναι περισσότερο ευαίσθητη από την καλλιέργεια και ειδική από την ELISA και ανιχνεύει την σπειροχαιταιμία πριν από την ανίχνευση των αντισωμάτων.

Εάν είναι θετική στα φλεγμονώδη υγρά είναι ένδειξη ότι οι νευρολογικές ή αρθρικές εκδηλώσεις οφείλονται σε τοπική λοίμωξη από B.Burgdorferi. Εάν παραμένει θετική μετά την θεραπεία με αντιβιοτικά είναι ένδειξη επιμονής της λοίμωξης και επιβάλλει συνέχιση της αντιβιοτικής αγωγής (Malawista SE et al, 1994).

Δεν συνιστάται σαν εξέταση ρουτίνας, γιατί στερείται τυποποίησης. Ψευδώς θετικά αποτελέσματα μπορεί να προκύψουν λόγω επιμόλυνσης του δείγματος.

Η B. Burgdorferi δεν παραμένει για πολύ καιρό στην υγρή φάση, γι΄αυτό και αρνητική PCR στο αρθρικό υγρό, το ΕΝΥ ή τον ορό και το πλάσμα δεν αποκλείει την ύπαρξη της νόσου Lyme.

ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΧΡΟΝΙΑΣ ΝΟΣΟΥ LYME

  • Αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα
  • Αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο
  • Δερματίτιδα εξ επαφής
  • Επίκτητος κολποκοιλιακός αποκλεισμός 3ου βαθμού
  • Ερλιχίωση
  • Ινομυαλγία
  • Μηνιγγίτιδα (άσηπτη, βακτηριδιακή)
  • Μονοπυρήνωση και λοίμωξη από EBV
  • Μπαμπεσίωση
  • Μυοσίτιδα
  • Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα
  • Νόσος Parkinson
  • Όγκοι εγκεφάλου
  • Οστεοαρθρίτιδα
  • Σύνδρομο επιγονατιδομηριαίας άρθρωσης
  • Νοσήματα μερικών συμπλόκων σπασμών
  • Πολλαπλή σκλήρυνση
  • Ρευματοειδής αρθρίτιδα
  • ΣΕΛ
  • Σηπτική αρθρίτιδα
  • Σύνδρομο χρόνιας κόπωσης
  • Χρόνια ηπατίτιδα C
  • Υπερευλυγισία
  • Υποξεία βακτηριδιακή ενδοκαρδίτιδα

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Προσωρινός ή μόνιμος βηματοδότης, σε ασθενείς με κολποκοιλιακό αποκλεισμό.

Αντιβίωση (ΠΙΝΑΚΑΣ 181). Η θεραπεία διαρκεί 2-4 εβδομάδες, σε όλες τις περιπτώσεις. Η ενδοφλέβια αγωγή επιφυλάσσεται για ασθενείς με προσβολή του ΚΝΣ, σοβαρή καρδίτιδα ή αρθρίτιδα ανθεκτική σε θεραπεία από το στόμα (Luft BJ et al, 1996; Dattwyler RJ et al, 1997).

ΠIΝΑΚΑΣ 181

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΣΧΗΜΑ ΝΟΣΟΥ LYME ΜΕ ΑΝΤΙΒΙΟΤΙΚΑ

1.  PEROS ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΡΩΙΜΗΣ ΕΝΤΟΠΙΣΜΕΝΗΣ ΝΟΣΟΥ LYME

Ενήλικες

  •  Δοξυκυκλίνη 100 mg per os bid
  •  Τετρακυκλίνη  250-500 mg per os qid
  •  Αμοξυκιλλίνη  250-500 mg per os qid

Παιδιά

  •   Αμοξυκιλλίνη 40 mg/kg/24ωρο, σε διηρημένες δόσεις
  •   Ερυθρομυκίνη 30 mg/kg/24ωρο, σε διηρημένες δόσεις
  •   Πενικιλλίνη G 25-50 mg/kg/24ωρο, σε διηρημένες δόσεις

2.  ΕΝΔΟΦΛΕΒΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΡΩΙΜΗΣ ΔΙΑΧΥΤΗΣ ΚΑΙ ΟΨΙΜΗΣ ΝΟΣΟΥ LYME

Ενήλικες

  •  Κεφτριαξόνη 2 g qd ή 1 g bid
  •  Κεφοταξίμη 3 g bid
  •  Πενικιλλίνη G 20.000.000 μονάδες, σε 6 διηρημένες δόσεις
  •  Χλωραμφαινικόλη 50 mg/kg/24ωρο, σε 4 διηρημένες δόσεις

Παιδιά

  •  Κεφτριαξόνη 75-100 mg/kg/24ωρο
  •  Κεφοταξίμη 90-180 mg/kg/24ωρο, σε 2-3 διηρημένες δόσεις
  •  Πενικιλλίνη G 300,000 μονάδες/kg/24ωρο, σε 6 διηρημένες δόσεις

Το 10% των ασθενών με πρώιμη νόσο Lyme παρουσιάζει επιδείνωση των ενοχλημάτων του τις πρώτες 3-4 ημέρες της θεραπείας με αντιβιοτικά (αντίδραση Jarisch-Herxheimer) (Logigian EL et al, 1990). Η αντίδραση αυτή διαρκεί μερικές μόνον ημέρες και υποχωρεί αυτόματα.

ΑΛΛΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ :

  • Ενδαρθρικές εγχύσεις κορτικοειδών, υδροξυχλωροκίνη, μεθοτρεξάτη ή αρθροσκοπική υμενεκτομή, εάν η χρόνια αρθρίτιδα δεν ανταποκρίνεται στα αντιβιοτικά (Steere AC et al, 1987b)
  • Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και πρόγραμμα ασκήσεων, για την ινομυαλγία που ακολουθεί την λοίμωξη από B. Burgdorferi


Who is who

Θέματα

Συλλογή Φωτογραφιών

Τι είναι ο ρευματολόγος

Βότανα-Φυσικές ουσίες