Έρευνα

Γνωρίζετε αν διατρέχετε κίνδυνο οστεοπόρωσης;:

Ενημερωτικές εκπομπές

ΡΕΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ Μύθοι και Αλήθειες
See video
Βότανα - Φυσικές ουσίες
See video
Τι είναι ο Ρευματολόγος
See video
Πόνοι στις αρθρώσεις
See video
Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα
See video
Έχω ρευματοειδή αρθρίτιδα;
See video
Αγκυλοποιητική σπονδυλαρθροπάθεια
See video

Πενικιλλαμίνη

ΠΕΝΙΚΙΛΛΑΜΙΝΗ

Η πενικιλλαμίνη έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία διάφορων ρευματικών νοσημάτων της παιδικής ηλικίας (κυρίως ΝΙΑ και σκληροδερμίας), αλλά και της νόσου του Wilson, σε δηλητηρίαση από μόλυβδο και άργυρο και της κυστινουρίας. Πάντως, λόγω της τοξικότητάς της, η χρήση της στη θεραπεία των παιδικών ρευματοπαθειών τα τελευταία χρόνια έχει περιορισθεί σημαντικά.

ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΡΟΠΟΣ ΔΡΑΣΗΣ

    Επηρεάζει τον σχηματισμό των δισουλφιδικών δεσμών είτε με άλλα σουλφυδριλικά συστατικά, είτε με οξείδωση ή αντίδραση ανταλλαγής
    Αναστέλλει την καρβοξυπεπτιδάση και το ΜΕΑ ΙΙ, ένζυμα εμπλεκόμενα στις οδούς της κινίνης
    Μπορεί να παρέμβει στο σχηματισμό ανοσοσυμπλεγμάτων και να μπλοκάρει την αναπαραγωγή του ιικού RNA
    Αυξάνει την ικανότητα απάντησης σε μιτογόνα
    Μειώνει τα ανοσοσυμπλέγματα στον ορό και το αρθρικό υγρό
    Υφίσταται συμπύκνωση με αλδεΰδες και κετόνες για να δώσει υποκατεστημένα θειαζολινικά καρβοξυλικά οξέα προκαλώντας αναστολή των διασταυρούμενων δεσμών του κολλαγόνου και αποχωρισμό των μικροσφαιρινών
    Σχηματίζει χηλικούς δεσμούς ή σύμπλοκα με μέταλλα. Δημιουργώντας σύμπλοκα με ίχνη μετάλλων (όπως ο χαλκός) μπορεί να παρέμβει σε ενζυμικές διαδικασίες, όπως αυτές που εμπλέκουν την υπεροξειδική δισμουτάση, και να επηρεάσουν την παραγωγή και εκκαθάριση των ελεύθερων ριζών οξυγόνου
    Μειώνει την παραγωγή IgM από τα μονοπύρηνα του αίματος
    Καταστέλλει την μετατροπή των λεμφοκυττάρων (in vitro)
    Καταστέλλει την αυτόλογη μικτή λεμφοκυτταρική αντίδραση
    Αυξάνει την επαγόμενη από μιτογόνα παραγωγή υπεροξειδίου σε μονοκύτταρα
    Αυξάνει την ικανότητα σύνθεσης IgG, in vitro
    Καταστέλλει τον πολλαπλαπλασιασμό των ανθρώπινων ινοβλαστών
    Καταστέλλει την παραγωγή ανθρώπινου ενδοθηλίου (in vitro) και την νεοαγγείωση (in vivo)  

ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ

Η συγχορήγηση της πενικιλλαμίνης με υδροξυχλωροκίνη πρέπει να αποφεύγεται.

ΡΕΥΜΑΤΙΚΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΟΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Η ΠΕΝΙΚΙΛΛΑΜΙΝΗ

    Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα :
•    Αποτυχία θεραπείας με άλατα χρυσού
•    Σοβαρή, μη ελεγχόμενη νόσος, ιδιαίτερα επιπλεκόμενη με αγγειΐτιδα
    Συστηματική σκληροδερμία
    Τοπικό σκληρόδερμα (γραμμικό σκληρόδερμα, μορφέα)

ΑΝΤΕΝΔΕΙΞΕΙΣ

    Ιστορικό ή άλλες ενδείξεις νεφρικής ανεπάρκειας
    Ιστορικό σοβαρής αντίδρασης στην πενικιλλαμίνη (π.χ. απλαστική αναιμία, ακοκκιοκυττάρωση, σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια)
    Κύηση γαλουχία
    Υπερευαισθησία στην πενικιλλαμίνη

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα :

    Η πενικιλλαμίνη είναι αποτελεσματική στο 77% των παιδιών με ΝΙΑ (Ansell BM and Hall MA, 1981; Grondin C et al, 1988)
    Η πενικιλλαμίνη είναι εξίσου αποτελεσματική με τον ενέσιμο χρυσό (Prieur AM et al, 1985; Grondin C et al, 1988) και την υδροξυχλωροκίνη (Kvien TK et al, 1985a; Brewer EJ et al, 1986) και βοηθά στη μείωση της δόσης των κορτικοειδών και των ΜΣΑΦ
Κατ΄ άλλους, δεν είναι περισσότερο αποτελεσματική από placebo (Prieur AM et al, 1985; Brewer EJ et al, 1986; Van Kerckhove C et al, 1988), και είναι λιγότερο αποτελεσματική και περισσότερο τοξική στην οξεία φάση της συστηματικής ΝΙΑ, μπορεί όμως να χορηγηθεί μετά την αποδρομή της.
    Η πενικιλλαμίνη είναι αποτελεσματική στη θεραπεία της ΝΙΑ και πιθανώς εξίσου αποτελεσματική με τoν ενέσιμο χρυσό, λόγω όμως της δυνητικά σοβαρής τοξικότητάς της επιβάλλει προσεκτική κλινική και εργαστηριακή παρακολούθηση, γι΄αυτό και έχει τεθεί στο περιθώριο.

Σκληροδερμία  :

    Βελτιώνει την πάχυνση του δέρματος εάν χορηγηθεί πρώιμα, αν και η αποτελεσματικότητά της στις δερματικές αλλοιώσεις αμφισβητείται
    Μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της δόσης των κορτικοειδών σε ασθενείς έντονη φλεγμονή του δέρματος, των υποδόριων ιστών και των εσωτερικών οργάνων
    Προλαβαίνει ή αναστέλλει την επιδείνωση της πνευμονικής προσβολής. Μπορεί ίσως να αναστρέψει την πάχυνση του αγγειακού ενδοθηλίου, αλλ΄ όχι την διάμεση ίνωση (Medsger TA Jr, 1987)
    Βελτιώνει την ψευδοαπόφραξη του εντέρου (OrtizAlvarez O et al, 1997)
    Βελτιώνει το γραμμικό σκληρόδερμα και την μορφέα (Moynahan EJ, 1974; Miller JJ 3rd, 1992).

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

Έχουν αναφερθεί στο 1054% των ασθενών με ΝΙΑ και επιβάλλουν διακοπή του φαρμάκου στο 464% των περιπτώσεων. Οι κυριότερες προέρχονται από τους νεφρούς, το γαστρεντερικό, το δέρμα και τον μυελό των οστών. Η τοξικότητα της πενικιλλαμίνης είναι παρόμοια με του ενέσιμου χρυσού. Οι επιπλοκές της είναι παρόμοιες με τις παρατηρούμενες στους ενήλικες, αλλά τα δερματικά εξανθήματα είναι λιγότερο συχνά και πλευροπνευμονικές επιπλοκές δεν έχουν αναφερθεί.

Από το δέρμα

    Αλωπεκία
    Δερματικός λύκος
    Εξάνθημα δερματομυοσίτιδας από πενικιλλαμίνη
    Εξάνθημα ΣΕΛ από πενικιλλαμίνη
    Εξανθήματα (κηλιδοβλατιδώδη, τύπου ορονοσίας)
    Κνησμός (χωρίς εξάνθημα)
    Οσμή δέρματος
    Φλυκταινώδης επιδερμόλυση (Beer WE and Cooke KB, 1967)

Από το αιμοποιητικό

    Αιμολυτική – απλαστική αναιμία
    Ακοκκιοκυττάρωση (Umeki S et al, 1985)
    Ανεπάρκεια IgA (Hjalmarson O et al, 1977)
    Θρομβοπενία
    Ουδετεροπενία

Από το γαστρεντερικό

    Αιματέμεση
    Γαστρικό έλκος
    Γαστρεντερική δυσανεξία ή/και ανορεξία
    Διάρροια
    Δυσγευσία
    Κοιλιακός πόνος
    Ναυτία ή/και έμετοι
    Πόνος ή/και έλκη στόματος

Από το ουροποιητικό

    Αιματουρία
    Κυστίτιδα
    Μεμβρανώδης νεφροπάθεια με νεφρωσικό σύνδρομο (Lachmann PJ, 1968)
    Πρωτεϊνουρία
    Ταχέως εξελισσόμενη σπειραματονεφρίτιδα

Από το ήπαρ

    Αύξηση SGOT, SGPT, LDH και αλκαλικής φωσφατάσης
    Χολοστατικός ίκτερος

Από νευρικό σύστημα/αισθητήρια όργανα

    Ίλιγγος
    Διπλωπία
    Νευροπάθεια

Αυτοάνοσες επιπλοκές

    Βαριά μυασθένεια. Είναι η σοβαρότερη επιπλοκή της πενικιλλαμίνης
    Δερματομυοσίτιδα/πολυμυοσίτιδα
    Ερυθηματώδης λύκος
    Θυρεοειδίτιδα
    Πέμφιγα
    Σύνδρομο Goodpasture

Διαταραχές κολλαγόνου και ελαστίνης δέρματος

    Διατιτραίνουσα έρπουσα ελάστωση (Elastosis perforans serpiginosa)
    Δερματικές αλλοιώσεις παρόμοιες με ελαστικό ψευδοξάνθωμα (MeyrickThomas RH and Kirby JD, 1985)

Αλλες

    Ανεπάρκεια βιταμίνης Β6
    Απώλεια βάρους
    Διάχυτη κυψελιδίτιδα
    Οίδημα προσώπου
    Πολυαρθραλγίες/επιδείνωση αρθρίτιδας
    Υπερπλασία μαστών
    Φαρμακευτικός πυρετός

ΔΟΣΕΙΣ ΔΟΣΟΛΟΓΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ

Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα

    Δόσεις : 510 mg/kg/24ωρο (μέγιστη 10 mg/kg/24ωρο ή 750 mg/24ωρο).

Δοσολογικό σχήμα

    ≤ 250 mg/24ωρο X 3 μήνες (3 mg/kg/24ωρο)
    ≤ 500 mg/24ωρο Χ 3 μήνες (6 mg/kg/24ωρο)
    ≤ 750 mg/24ωρο Χ 3 μήνες (10 mg/kg/24ωρο)
    Θεραπεία συντήρησης Χ 13 χρόνια, εκτός εάν η νόσος υφεθεί, οπότε η δόση μπορεί να μειωθεί σε 125 ή 250 mg/24ωρο.
    Εφ΄όσον η νόσος ελέγχεται ικανοποιητικά χωρίς σοβαρές επιπλοκές, η πενικιλλαμίνη μπορεί να συνεχισθεί απεριόριστα
    Εάν, μετά από 46 μήνες θεραπείας με πλήρεις δόσεις δεν προκαλέσει σημαντική κλινική βελτίωση, πρέπει να διακόπτεται, δεδομένου ότι περαιτέρω αύξηση της δόσης της δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη βελτίωση, ενώ παράλληλα είναι περισσότερο τοξική.

Συστηματική σκληροδερμία

    Αρχική δόση 250 mg/24ωρο
    Αύξηση κάθε 23 μήνες κατά 250 mg μέχρι την μέγιστη δόση 7501.500 mg/24ωρο.

ΚΛΙΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ

    Πλήρης εργαστηριακός έλεγχος (γενική αίματος, ΤΚΕ, ΑΝΑ, αιμοπετάλια, γενική ούρων, ηπατικές δοκιμασίες, έλεγχος νεφρικής λειτουργίας) πριν από την έναρξη της θεραπείας και από κάθε αύξηση της δόσης και μετά κάθε μήνα
    Κλινική εκτίμηση κάθε μήνα στη διάρκεια της θεραπείας συντήρησης. Οι ασθενείς πρέπει να αναφέρουν αμέσως κάθε σημείο και σύμπτωμα κοκκιοκυτταροπενίας ή/και θρομβοπενίας, όπως πυρετό, πονόλαιμο, ρίγη, μώλωπες ή αιμορραγία.
    Πτώση των λευκών αιμοσφαιρίων <3.500/mm3 προαναγγέλλει διακοπή της πενικιλλαμίνης
    Προσωρινή τουλάχιστον διακοπή της πενικιλλαμίνης εάν τα αιμοπετάλια μειωθούν <100.000/mm3 (ακόμα και αν δεν υπάρχει κλινική αιμορραγία), ή/και τα λευκά αιμοσφαίρια σε 3 διαδοχικές μετρήσεις (ακόμα και αν είναι μέσα στα φυσιολογικά όρια).

Ενδείξεις οριστικής διακοπής της πενικιλλαμίνης :

    Απλαστική αναιμία
    Λευκοπενία (<3.000/mm3)
    Θρομβοπενία (<100.000/mm3) 
    Νεφρωσικό σύνδρομο
    Ανεξήγητη προοδευτικά επιδεινούμενη μικροσκοπική αιματουρία που επιμένει πάνω από 30 ημέρες
    Μεγάλη αιματουρία
    Οποιοδήποτε από τα αυτοάνοσα σύνδρομα. 

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ 

Νεογνά : Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την χρήση της πενικιλλαμίνης στα νεογνά.

Παιδιά : Η πενικιλλαμίνη μπορεί να χορηγηθεί σε παιδιά με ρευματικά νοσήματα ηλικίας >4 ετών.

Κύηση : Η πενικιλλαμίνη δεν συνιστάται στη διάρκεια της κύησης και η κύηση θεωρείται αντένδειξη για την χορήγησή της . Οι γυναίκες που συλλαμβάνουν στη διάρκεια της θεραπείας με πενικιλλαμίνη πρέπει να διακόπτουν το φάρμακο, αλλ’ όχι την κύηση. Οι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας πρέπει να εφαρμόζουν επαρκή αντισυλληπτικά μέτρα και να διακόπτουν την πενικιλλαμίνη πολύ πριν από κάθε προγραμματισμένη εγκυμοσύνη. 

Γαλουχία : Η πενικιλλαμίνη αντενδείκνυται στη διάρκεια της γαλουχίας.

Αλλεργία ή υπερευαισθησία στην πενικιλλαμίνη : Οι ασθενείς με ιστορικό σοβαρών αναφυλακτικών αντιδράσεων στην πενικιλλίνη πρέπει να κάνουν δερματική δοκιμασία ευαισθησίας πριν αρχίσουν την θεραπεία με πενικιλλαμίνη. Αντίστροφα, ιστορικό σοβαρής τοξικότητας στην πενικιλλαμίνη μπορεί να είναι αντένδειξη της θεραπείας με πενικιλλίνη (Halverson PB et al, 1978). Κατ’ άλλους, η πενικιλλαμίνη μπορεί να χορηγηθεί με ασφάλεια σε ασθενείς με ιστορικό υπερευαισθησίας στην πενικιλλίνη (Bell CL and Graziano FM, 1983). 

Ταυτόχρονη θεραπεία με άλλα φάρμακα : Η πενικιλλαμίνη δεν πρέπει να συγχορηγείται με ορισμένα φάρμακα (ενέσιμος χρυσός, ανθελονοσιακά, κυτταροστατικά, οξυφαινοβουταζόνη, φαινυλοβουταζόνη), δεδομένου ότι έχουν παρόμοιες με την πενικιλλαμίνη σοβαρές αιματολογικές και νεφρικές επιπλοκές.Οι ασθενείς που διακόπτουν την χρυσοθεραπεία λόγω σοβαρών τοξικών αντιδράσεων είναι πιθανότερο να εμφανίσουν αντιδράσεις και στην πενικιλλαμίνη, αν και όχι απαραίτητα του ίδιου τύπου.

Αιματολογικές επιπλοκές : Εάν εμφανισθεί σιδηροπενική αναιμία μπορεί να χορηγηθεί συμπληρωματικός σίδηρος, αλλά με διαφορά 2 ωρών από την πενικιλλαμίνη, γιατί μπορεί να εξασθενήσει την δράση της.

Φαρμακευτικός πυρετός : Η πενικιλλαμίνη μπορεί να προκαλέσει έντονη εμπύρετη αντίδραση, συνήθως την 2η3η εβδομάδα της θεραπείας, συνοδευόμενη ενίοτε από κηλιδώδες δερματικό εξάνθημα. Η αντίδραση αυτή επιβάλλει διακοπή της  πενικιλλαμίνης και αλλαγή της θεραπείας, δεδομένου ότι υποτροπιάζει πολύ συχνά μετά την επαναχορήγηση της πενικιλλαμίνης.

Βλεννογονοδερματικές αντιδράσεις : Σε ασθενείς θεραπευόμενους με πενικιλλαμίνη, το δέρμα και οι βλεννογόνοι πρέπει να επισκοπούνται για πρώϊμα και όψιμα εξανθήματα σε κάθε επίσκεψη.Τα πρώιμα εξανθήματα συνήθως εξαφανίζονται μερικές ημέρες μετά την διακοπή, και σπάνια υποτροπιάζουν μετά την επαναχορήγηση, της πενικιλλαμίνης. Ο κνησμός και τα πρώιμα εξανθήματα συχνά υποχωρούν με αντιϊσταμινικά. Τα όψιμα εξανθήματα μπορεί να εξαφανισθούν μερικές εβδομάδες μετά την διακοπή, αλλά συνήθως υποτροπιάζουν μετά την επαναχορήγηση, της πενικιλλαμίνης.Εάν εμφανισθεί οποιοσδήποτε τύπος πέμφιγας, η πενικιλλαμίνη πρέπει να διακόπτεται. Η πέμφιγα αντιμετωπίζεται με μεγάλες δόσεις κορτικοειδών ενίοτε σε συνδυασμό με ανοσοκατασταλτικά.

Φαρμακευτικός ΣΕΛ : Η ανεύρεση θετικών ΑΝΑ σε ασθενείς θεραπευόμενους με πενικιλλαμίνη επιβάλλει τακτική παρακολούθηση, γιατί μπορεί να συνδυασθεί με σύνδρομο παρόμοιο με ερυθηματώδη λύκο.

Στοματίτιδα : Συνήθως υποχωρεί μετά από μείωση της δόσης, αλλ΄υποτροπιάζει μετά την επαναχορήγηση, της πενικιλλαμίνης.Η συγχειλίτιδα, η γλωσσίτιδα και η ουλοστοματίτιδα συνήθως είναι αντένδειξη περαιτέρω αύξηση της δόσης ή επιβάλλουν διακοπή της πενικιλλαμίνης.

Ηπατοτοξικότητα : Η πενικιλλαμίνη μπορεί σπάνια να προκαλέσει ενδοηπατική χολόσταση και τοξική ηπατίτιδα, γι΄αυτό και πρέπει να γίνονται ηπατικές λειτουργικές δοκιμασίες κάθε 6 μήνες σ΄όλη την διάρκεια της θεραπείας.

Νεφροτοξικότητα : Η πενικιλλαμίνη πρέπει να διακόπτεται εάν εμφανισθεί ανεξήγητη μεγάλη αιματουρία ή επίμονη μικροσκοπική αιματουρία.Πρωτεϊνουρία ή/και αιματουρία στη διάρκεια της θεραπείας με πενικιλλαμίνη είναι προάγγελος μεμβρανώδους σπειραματονεφρίτιδας. Η πρωτεϊνουρία ενίοτε εξαφανίζεται παρά την συνέχιση, ενώ άλλοτε επιβάλλει διακοπή, του φαρμάκου.Κάθε περίπτωση πρωτεϊνουρίας ή αιματουρίας στη διάρκεια της θεραπείας με πενικιλλαμίνη πρέπει να διευκρινίζεται κατά πόσον είναι εκδήλωση φαρμακογενούς σπειραματοπάθειας ή σχετίζεται με την πενικιλλαμίνη.Οι ασθενείς με ΡΑ και μέτρια πρωτεϊνουρία μπορούν να συνεχίσουν με προσοχή την πενικιλλαμίνη στην ίδια δόση, αλλά με συχνή (κάθε 12 εβδομάδες) εξέταση του λευκώματος των ούρων 24ώρου. Εάν το λεύκωμα των ούρων είναι >1 gr ημερησίως ή αυξάνεται προοδευτικά, επιβάλλεται διακοπή ή μείωση της δόσης του φαρμάκου. Εάν, στη διάρκεια της θεραπείας με πενικιλλαμίνη, εμφανισθεί σύνδρομο Goodpasture, η πενικιλλαμίνη πρέπει να διακόπτεται άμεσα και οριστικά.

Πνευμονοτοξικότητα : Η πενικιλλαμίνη μπορεί, αν και σπάνια, να προκαλέσει αποφρακτική βρογχιολίτιδα. Γι΄αυτό και οι ασθενείς που θεραπεύονται με πενικιλλαμίνη πρέπει να αναφέρουν αμέσως κάθε πνευμονικό σύμπτωμα, όπως δύσπνοια, ανεξήγητο βήχα ή συριγμό, και να υποβάλλονται σε πλήρη πνευμονολογικό έλεγχο.

ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ

    Η πενικιλλαμίνη χορηγείται καθημερινά σε μίαν εφάπαξ δόση ή, όταν υπερβαίνει το 1 gr ημερησίως, σε 3 δόσεις, 12 ώρες πριν από τα γεύματα και σε διαφορετικές ώρες από άλλα φάρμακα (ιδιαίτερα αντιόξινα και άλατα σιδήρου).
    Όταν χορηγείται σε διηρημένες δόσεις, η 2η δόση πρέπει να λαμβάνεται 23 ώρες μετά το βραδινό γεύμα. Εάν, χορηγούμενη προ φαγητού, προκαλέσει ανορεξία, ναυτία ή εμέτους, μπορεί να χορηγηθεί 11.5 ώρες μετά το φαγητό.
    Τα εντεροδιαλυτά σκευάσματα έχουν πολύ μικρή βιοδιαθεσιμότητα, γι’ αυτό και είναι προτιμότερα τα ακάλυπτα.   
    Η πενικιλλαμίνη δεν πρέπει να χορηγείται αμέσως μετά την διακοπή του χρυσού, εφ’ όσον αυτή γίνει λόγω τοξικότητας
    Η πενικιλλαμίνη έχει παρόμοιες επιπλοκές με τον ενέσιμο χρυσό. Στα παιδιά συνήθως δεν προκαλεί διαταραχές της γεύσης, αν και μπορεί να προκαλέσει ανορεξία. Εξάνθημα, παροδική λευκοπενία και θρομβοπενία υποχωρούν με τροποποίηση της δόσης του φαρμάκου. Η εμφάνιση πρωτεϊνουρίας στη διάρκεια της θεραπείας με πενικιλλαμίνη πρέπει να διερευνάται πριν αποδοθεί στο φάρμακο, γιατί μπορεί να οφείλεται σε νεφρική αμυλοείδωση
    Οι επιπλοκές της μπορεί να περιορισθούν με την χορήγηση μικρότερων δόσεων, βραδύτερη αύξηση της δόσης, προσεκτική παρακολούθηση του ασθενούς και ελάττωση της δόσης ή διακοπή του φαρμάκου με τα πρώτα σημεία διαταραχής των αιματολογικών παραμέτρων.  
    Πριν από κάθε χειρουργική επέμβαση πρέπει να χορηγείται σε μικρή δόση (250 mg/24ωρο), η οποία, μετά την ολοκλήρωση της επούλωσης, μπορεί να αυξηθεί στα προχειρουργικά επίπεδα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

    Η πενικιλλαμίνη, σε σύγκριση με τον ενέσιμο χρυσό, ήταν 2η σε σειρά προτίμησης στη θεραπεία της ΝΙΑ, κυρίως λόγω της τοξικότητάς της, γι΄αυτό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη θέση του χρυσού, εφ’ όσον ο δεύτερος αποτύχει ή διακοπεί λόγω τοξικότητας.
    Πάντως, όπως και τα άλατα του χρυσού, τα τελευταία χρόνια έχει τεθεί στο περιθώριο λόγω της τοξικότητάς της και κυρίως γιατί έχουν ανακαλυφθεί νεότερα, περισσότερο αποτελεσματικά και λιγότερο τοξικά, ΤΝΑΡΦ.
    Στη συστηματική σκληροδερμία μπορεί ακόμα να χρησιμοποιηθεί, γιατί μπορεί να μειώσει την πάχυνση του δέρματος και να αποτρέψει την νεφρική κρίση της σκληροδερμίας, αν και τελευταία έχει αντικατασταθεί από την μεθοτρεξάτη.

 

Τελευταία ενημέρωση 14/3/12



Who is who

Θέματα

Συλλογή Φωτογραφιών

Τι είναι ο ρευματολόγος

Βότανα-Φυσικές ουσίες